نیکی کریمی در گفتگو با هفته نامه تجارت فردا به سوال های امیلی امرایی پاسخ داده ،این مصاحبه بیشتر از زاویه ی مسایل اقتصادی و ارتباط ان با موضوع فیلم سینمایی شیفت شب به تهیه کنندگی و کارگردانی نیکی کریمی به مسائل پرداخته ،این گفتگو را که در شماره ۱۶۳ بیست و ششم دی ماه ۱۳۹۴در هفته نامه تجارت فردا منتشر شده را نقل می کنم
شیفت
شب روایت یک بحران است، بحرانی خانوادگی که اگر به افق دورترش نگاه کنیم به یک
بحران اقتصادی میرسیم. بحث بحرانهای اقتصادی، تغییر سرنوشت مردم، کوچک شدن سفرهها
که ظاهراً بخش عمدهاش ناشی از تحریمهایی بود که در سالهای گذشته تحمل کردیم. میخواهیم
برای شروع بگویید چه برداشتی از تحریمها داشتید؟
هر کدام از ما تصویری از تحریم در ذهن داریم اما جز
آن ها که از تحریم کاسبی کردند، هیچکس این تصویرها را دوست ندارد. تحریم مثل فیلمی
ترسناک بود که کابوسش ممکن است سالهای طولانی در ذهن مردم باقی بماند. تحریمها
در سالهای گذشته چتر سنگینی روی زندگی ما انداخت.
روی فردی که برای تهیه دارو دچار مشکل بود. روی گروهی که برای شروع کسب و کارشان نیاز به واردات یک دستگاه کوچک داشتند. روی پدری که میخواست برای پسر دانشجویش در خارج از کشور پول بفرستد. روی جامعهای که میخواست طعم رفاه را بچشد. روی اقتصادی که میخواست بزرگتر شود و روی کشوری که میخواست در منطقه اول باشد.
روی فردی که برای تهیه دارو دچار مشکل بود. روی گروهی که برای شروع کسب و کارشان نیاز به واردات یک دستگاه کوچک داشتند. روی پدری که میخواست برای پسر دانشجویش در خارج از کشور پول بفرستد. روی جامعهای که میخواست طعم رفاه را بچشد. روی اقتصادی که میخواست بزرگتر شود و روی کشوری که میخواست در منطقه اول باشد.
من هم مثل شما ایرانی هستم و در همین
کشور زندگی میکنم. با این وصف طبیعی است با آن چه در سالهای گذشته بر سر مردممان
آمد غریبه نباشم. در این مدت هر کسی به اندازه خودش و بسته به نوع کارش با این
مصائب و دشواریهای اقتصادی و اجتماعی مواجه شده است.
به نظرم خیلی عجیب است که
کسی طی این مدت در ایران زندگی کرده باشد و تحریمها و سایه سنگین آن را روی زندگی
مردم احساس نکند.
تحمل تحریمها در هر وضعیت اقتصادی و با هر شغلی که تصور کنید دشوار و طاقتفرسا بود. هر کدام از ما داستانهای زیادی درباره سرنوشت آدمهای دور و نزدیکی شنیدیم که تیر تحریمها زندگی شخصی و حیات اجتماعی و اقتصادیشان را نشانه رفته بود.
تحمل تحریمها در هر وضعیت اقتصادی و با هر شغلی که تصور کنید دشوار و طاقتفرسا بود. هر کدام از ما داستانهای زیادی درباره سرنوشت آدمهای دور و نزدیکی شنیدیم که تیر تحریمها زندگی شخصی و حیات اجتماعی و اقتصادیشان را نشانه رفته بود.
در حرفه فیلمسازی هم این تحریمها تاثیر مستقیم داشت؟
بهتر است بپرسیم در کدام حرفه نداشت؟ بله، مثلاً لازم بود فیلمی را برای جشنوارهای بفرستیم یا در موقعیتهای مختلف مبادلهای داشته باشیم تا ببینیم سد تحریمها از ایران جزیرهای ساخته است که ارتباطش با همه دنیا قطع یا بهشدت دشوار شده است.
از سالهای ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ با تشدید تحریمها ما به شدت بسته شده
بودیم، از جشنواره فیلم فجر تا همه آن چه در تقویمهای سینماییمان رقم خورد حاکی
از این تاثیر و تنهایی بود.
